Wat staan we hier weer op een mooi plekje, vlak bij het centrum van Brussel. Neen, ik verklap niet waar, want ik wil er geen gedoogplek voor mobilhomes van maken die dan later toch verboden worden, maar toch een kleine tip: het is in de buurt waar geen vliegtuigen mogen overvliegen, gehoord deze morgen tijdens het radiojournaal.
Ik kwam gisteren uit de kast met mijn liefde voor Brussel, maar de Brusselse rand mag er ook best zijn. Brussel is één van de groenste hoofdsteden van Europa en dat komt zeker door de groene gordel rond de stad. Woensdag stonden we aan de rand van het Zoniënwoud, één van de weinige oerbossen dat ons land nog rijk is. De Hallerbossen met zijn boshyacinten is ook een publiekstrekker in de lente. Gisteren reden we door het Terkamerenbos van Hoeilaart naar Elsene en zo zou ik nog een tijdje kunnen doorgaan met bosopsommingen rond Brussel.
Deze morgen parkeerden we Oes Nest op de parking bij de begraafplaatsen van Wezenbeek-Oppem en Etterbeek, merk op, dit zijn twee verschillende begraafplaatsen. Onze wandeling van Pasar passeerde hier. Het werd een mooie ontdekkingstocht van zo'n twaalf kilometer op en langs het grondgebied van de faciliteitengemeenteWezenbeek-Oppem. Soms waande je je in een dorp, dan wandelde je tussen de flatgebouwen om even later vast te stellen dat welgestelde burgers hier hun stek hadden neergepoot. Maar we wandelden ook door mooie holle wegen en beslijkte boerenpaden. De Brusselse rand is nog weinig Vlaams, nadat de Franstaligen zich deze streek eigen maakten, wordt het nu meer en meer ingepalmd door Europeanen die in Brussel te werk zijn gesteld. De internationale Duitse school in Wezenbeek-Oppem is hier een getuige van.
Deze namiddag zakten we terug af naar het bijna centrum van Brussel. We ontdekten er het prachtige park van Laken, met zicht op Brussel, het koninklijk paleis en het Atomium. Nog een groene vlakte die Brussel rijk is. Het eerste lentegevoel stak de kop op. Wat een zalig weertje krijgen we deze krokusvakantie cadeau. Het zag er vorige week heel anders uit.
Morgenochtend willen we met de fiets het Père-la-Chaise van Brussel bereiken. Het kerkhof van Laken zou niet onder doen voor zijn Parijse collega. Ik hoop dat we ook de ondergrondse begraafplaatsen kunnen bezoeken, die sedert vorig jaar terug open zijn bezoekers. Daarna trappen we door tot aan het Mima Museum in ... Molenbeek, nog zo'n plek die voor velen een negatieve bijklank heeft. Tussen 1979 en 1981 stond in Molenbeek mijn oefenschool, waar ik de eerste knepen van het onderwijsvak leerde. Meester Tony bleef ik al die jaren als het schoolvoorbeeld van de onderwijzer zien.
Morgenavond trekken we terug huiswaarts, want zondag zijn we verwacht op een groot jaarlijks familiefeest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten