Licques / Mentque-Nortbécourt

Snif, Oes Nest staat op stal en dit voor enkele weken.  Maar we mogen eigenlijk niet klagen, elk weekend van september trokken we met ons huis op wielen wel ergens naar toe, gisteren naar ons geliefkoosde noorden van Frankrijk.  Mijn schoonzus woont al bijna de helft van haar leven in die streek, zodat we er af en toe op bezoek gaan en met Oes Nest combineren we dit steeds met een ontdekking van de regio, per fiets of te voet.
Het departement Pas de Calais blijft ons verbazen.  Ik had gisteren een wandeling uitgekozen van twaalf kilometer die vertrok vanuit Licques.  Le sentier des trois calvaires,  een bewegwijzerde route, bracht ons doorheen een typisch Engels landschap, als je de huizen wegdenkt, maar die waren er niet veel langs onze route.  Golvende kleine wegen doorheen een bocagelandschap, met mooie vergezichten en af en toe een fazant die fladderend een goeiedag kwam zeggen.  Maar eerst hadden we in Sint-Omaars - ja, Google Maps toont de Nederlandse naam i.p.v. Saint-Omers - een voorraad pastis ingeslagen in de Auchan ter plekke.
's Avonds waren we te gast ten huize van Kristof, de nieuwe vriend van onze Katrien, samen met vier kinderen, het resultaat van een nieuw samengesteld gezin.  We werden getrakteerd met lekkere raclette en wij hadden voor Belgisch bier gezorgd.  Kristof kon de blonde Cornet wel smaken, maar hij had wat last met de krachtige schuimkraag van onze Belgische bieren bij het uitschenken, die zijn ze in het noorden van Frankrijk niet gewoon.  Mijn Goudale van een plaatselijke brouwerij in Arques schuimde in elk geval veel minder.
Na een rustige nacht, keerden we deze morgen reeds terug, zwoegend tegen een sterke wind van voren, wat mijn brandstofverbruik de hoogte in joeg.  Na een kleine poetsbeurt binnen en buiten werd Oes Nest opnieuw onder dak gezet.

Dronebeelden van Licques, de start van onze wandeling.