356 km, dat aantal gaf mijn GPS op bij het vertrek om 13u. Totale reistijd: 4u40 minuten. Om 17u50 trok ik de handrem dicht in La Rivière Saint Sauveur een gratis motorhomeparking waar plaats is voor 12 motorhomes, die echter niet te lang mogen zijn. Onze nieuwe zal niet overal kunnen staan.
De heenreis verliep rustig maar niet zo vlot. Ik had gekozen om de tolwegen te mijden en dan rijd je door alle steden en dorpen en zo schiet het niet altijd op, maar de laatste 130 km was wel een semi-snelweg. Net toen we aankwamen kregen ik een telefoontje van Dicar dat onze nieuwe motorhome aangekomen was. We hebben een afspraak gemaakt om hem op te halen op 6 mei. Eerst verzekering en nummerplaat in orde brengen.
Na het gebruikelijke raadplegen van toeristische literatuur, verdiepten we ons elk in ons boek, 't vrouwtje een papieren exemplaar, ik met mijn e-reader, een zalige uitvinding voor motorhomegebruikers.
Om 21u20 zette ik een nieuwe serie op Criminal Justice, een reeks die momenteel loopt op Nederland. Ik had de eerste twee aflevering vergeten te programmeren. Daarom heb ik die van 't internet geplukt en hebben we de eerste aflevering bekeken met Engelse ondertitels, dat verstaat beter.
Om 21u30 kreeg ik opnieuw een telefoontje vanuit België van een geïntereseerde koper voor ons huidig nest. Allé, dat zijn er reeds twee die begoest zijn.
Donderdag 14 april
Vandaag staat Honfleur op het programma. We rijden er met de fietsen naartoe, volgens mijn fiets-GPS zo'n 3,5 km. Honfleur ligt aan de monding van de Seine. Het is een heel charmant stadje met veel vakwerkhuizen. Sommige woningen hebben de tand des tijds doorstaan, anderen hebben ze de tand des tijds terug gegeven door te doen alsof. In onze toeristische gids stond een wandeling van twee uur die ons erg is bevallen. Naast de stad, bezochten we ook in hogere oorden de pittoreske kapel van Saint Anna, waar de vissers jaarlijks de goddelijke zorgen afsmeken over hun boot. Je hebt er twee mooie vergezichten over de omgeving. Honfleur is de dertien meest bezochte stad van Frankrijk, na Monaco. Het bezit ook een behoorlijke haven.
Onze gids trok een hele dag uit voor Honfleur, maar wij zakten na een licht middagmaal terug af naar onze motorhome, waar we ons gebruikelijke tukje deden. Daarna stond een VTT-tour op het programma, een fietstocht voor montainbikes, die wij met onze gewone fietsen aftrapten. Het was spoorzoeken naar de gele strepen op de bomen, geen gemakkelijke opdracht. De route was 13,5 km lang. Toen we na 10 km steeds verder fietsen van onze eindbestemming, besloten we op de fiets-GPS terug te keren.
Het was de bedoeling om te overnachten in Equemauville, een restaurantje uit de gids van France Passion, maar we vonden deze lokatie niet. We reden dan maar door naar Deauville, omdat daar een gratis camperplaats is voor 6 motorhomes. Bij aankomst stond deze vol en zijn we doorgereden naar Pont l'Eveque, waar we nu staan bij het restaurant Les Tonneaux Du Père Magloire. We hebben er gereserveerd voor een avondmaal. Morgen proberen we de camperplaats in Deauville nog een keer, hopelijk met meer geluk.
Vrijdag 15 april
Weinig geslapen vannacht. Lag het aan het straatlawaai? Ik weet het niet. Feit is wel dat 's morgens vroeg een vrachtwagen zijn levering kwam brengen met het nodige lawaai. Verder had ik dorst van de kaasfondue van gisterenavond. Het was wel heel lekker: een fondue van drie verschillende kazen, waaronder Camembert en Pont l'Evêque. De derde soort ben ik vergeten. Daarbij werden vleeswaren van de streek gepresenteerd, met koude aardappeltjes in de pel en wat sla met tomaat. We dronken hierbij een cider van 't vat. Het restaurant bestond uit een tiental tonnen die doormidden waren gezaagd en waar je in zat. Heel intiem. Na de maaltijd bleken de ondertitels van Crime Justice niet te passen bij aflevering twee, zodat we maar een aflevering van code 37 heb bekeken, de serie die reeds de hele carriere van onze motorhome meegaat.
Vandaag hopen we een plaatsje te kunnen veroveren in Deauville. We moeten nodig enkele tientallen liters water inslaan. Zelfs als alles bezet is, kunnen we dit doen.
17u44:
Yes, we hadden geluk, er was nog net één plaatsje vrij. We hebben 60 liter water getankt met ons gietertje (makkelijker, dan een tuinslang) Met de fiets reden we eerst naar Trouville sur mère over le pont Belge. Deze brug scheidt Deauville van dit dorpje dat eerst de uitvalsbasis was voor de rijken uit Parijs. Pas toen een concurrend casino in Deauville werd opgericht, verloor Trouville zijn status aan Deauville. Het moet gezicht, Deauville heeft het: grandeur, noblesse et chique. Neem het mooiste vakwerkhuis uit de Haan en vermenigvuldig dit met duizend en je hebt Deauville. Een breed zandstrand vervolledigt deze prachtige badstad. Je vindt er overal namen van Amerikaanse filmsterren die er te gast waren.
In de plaatselijke casino (de winkelketen welteverstaan) kochten we een Camembert en een Pont-l'Evêque, twee zachte kazen die met onze baguette een prachtig huwelijk vormden. Daarbij een lekkere coteaux du Languedoc en ons feestmaaltijd was compleet.
Omdat we deze nacht niet goed geslapen hadden, deed ons tukje dubbel deugd. Daarna sprongen we opnieuw de fiets op richting Houlgate zo'n 12,5 km verder. Onze West-Vlaamse kuststrook is vlak als een biljardlaken, maar dit is hier niet geval. Twee keer moesten we een stevige klim maken, zeker richting Falaise des Vaches Noires, een klim waar maar geen einde aan scheen te komen. Via een camping vonden we een zicht naar de zee, maar op de failaise zelf, zijn we niet geraakt. De terugtocht was aangenaam bergaf. Enkel in Blonville sur Mer wachtte ons opnieuw een klimmetje.
In de motorhome horen we dat onzen ex-bisschop blijkbaar weer zijn b(r)oekje te buiten is gegaan in een interview op VT4. Ik zal er mijn aperitief niet voor laten. Straks nog een lekkere warme douche en we wokken in oes nest vanavond. Ik zal dus veel kunnen lezen en daarna bekijken we nog een filmpje. 't Is hier wel rustig staan en toch vlakbij de stad.
Zaterdag 16 april
Het vertrek deze morgen uit Deauville was eventjes spannend. Gisterenavond had zich een Fransman voor ons geparkeerd met zijn motorhome, op een plaats waar hij niet mocht staan. Hij versperde voor iedereen de doorgang die er water wllde tanken of zijn toilet wilde lozen. Ik zei hem beleefd dat hij daar niet mocht staan, maar hij had er vorige maand ook gestaan was zijn antwoord. Ik moest maar achteruit rijden om de camperplaats te verlaten. Ik weigerde dit en hij zei dat hij morgenochtend wel plaats voor mij zou maken om vervolgens mijn plaats in te nemen. Toen we om 9u10 vertrokken, deed hij dit ook netjes zoals beloofd zodat we zonder problemen Deauville konden verlaten, richting Beaumont-en-Auge, een heel charmant stadje, hoog gelegen met een prachtig uitzicht op de valei van de Auge. We kochten er een artisanaal gebakken brood en kregen nog een baguette erboven op. Vervolgens zakten we af naar Beuvron-en-Auge. Net voor dit dorp hielden we halt bij de kapel van Clermont-en-Auge, waar we opnieuw getrakteerd werden op un vue panoramique. Ik wilde deze middag onze broodje eten met een lekkere fles cider. Die kochten we in Beuvron-en-Auge. Het dorp heeft een driehoekig marktplein met mooie vakwerkhuizen. Het plaatselijk kerkje hangt vol kristallen (???) lusters met onderaan een spaarlamp.
Op de camperplaats van Beuvron picknickten we op aan een picknicktafel. De cider smaakte heerlijk. Gelukkig hebben we meerdere flessen ingeslaan. De Camembert en Pont l'Evêque was meer a point dan gisteren.
In de namiddag bezochten we het middeleeuws kasteel van Creveceu-en-Auge, een aanrader van formaat. Het is een prachtig gerestaureerd kasteel met omliggende boerderij, stallen en een duiventil, zoals het er in de Middeleeuwen moet uitgezien hebben. Er was weinig volk zodat we ons geen toeristen waanden.
Het was de bedoeling om een camperplaats te zoeken in Cambremer. We vonden die wel, maar het dorp stelde niet veel voor. In een plaatselijk kruidenierswinkeltje kochten we er champignongs, een zakje uien en nog wat kaas voor morgen. Volgens onze France Passion was er op 6 km afstand een boer waar we konden overnachten. Ik wilde er wel nog een fles Calvados kopen, zo sloegen we twee vliegen in één klap. Maar net als eergisteren is de omschrijving van het adres zo vaag, dat we de locatie alweer niet vonden. Na een omweg van 20 km arriveerden we terug op de camperplaats van Beuvron-en-Auge. Deze middag stonden we er met z'n tweeën, nu met zijn zessen.
Vanavond staat roerei op het menu met sla en een zoveelste fles lekkere rode wijn. Het beloofd een rustige nacht te worden zonder autoverkeer. Hopelijk fluiten de vogels ons morgen niet te vroeg wakker. Gierende autobanden en optrekkende motoren zullen we hier niet horen zoals deze nacht.
Zondag 17 april
Het was een zalige nacht, goed geslapen, geen storende geluiden, enkel 's morgens kusten de vogeltjes je zachtjes wakker. Zelfs dat gebeurde stilletjes.
Het is altijd heerlijk om 's morgens bij de opgaande zon, naar de plaatselijke bakker te stappen om op zondagmorgen de gebruikelijke ontbijtkoeken te kopen. Als je terug bent, staat de koffie heerlijk te dampen. Dat is voor mij de vrijheid van een motorhome: een heerlijke croissant met zwarte koffie en langzaam genieten van de morgen.
Gisterenavond kwam nog iemand langs om €6 te vragen voor ons verblijf. We kregen een jeton in de plaats, waarmee we deze morgen onze doze loosden en nog wat vers water tankten. Daarna reden we door naar Saint Pierre sur Dives, een typisch Frans dorp, maar niet meer dan dat.
Toen ik vijftien was, heb ik een maand van mijn leven doorgebracht in Falaise in een bakkerij om mijn Frans bij te schaven. Ik wou graag controleren of ik nog flarden van mijn herinneringen zou herkennen. Dit was niet zo, maar Falaise is wel een hele mooie stad, de moeite waard om er een dag te blijven. We vonden een stopplaats op de parking bij het zwembad. Die vonden we toevallig, want in onze campergids staat de parking van de Champion als camperplaats aangegeven. Maar uit ervaring weten we dat het rond sportvelden en zwembaden vaak mooi staan is. Toen we twee motorhomes zagen staan, hebben we er ons tussen gevoegd.
Na de picknick op een bakje met de cider, kaas en baguette van deze morgen, vertrokken we voor een deugddoende wandeling van zo'n 12 km in en rond Falaise. Falaise werd tijdens de oorlog grotendeels plat gebombardeerd, maar daarna heropgebouwd met aandacht voor het verleden en de noden van het heden. De burcht is het bezoeken waard, maar wij beperkten ons tot de omgeving. We zijn niet binnen geweest. Daarna verliep de wandeling langs St-Laurent, Versainville en Eraines, stuk voor stuk charmante kleine dorpjes tussen de fluoricerende gele korenvelden.
Tegen 6 uur waren we terug en genoten van twee biertjes: één voor de dorst en één voor de smaak. Radio Vlaanderen meldde ons dat Philippe Gilbert voor de twee keer de Amstel Goldrace gewonnen heeft, maar geef mij maar nen goeie Jupiler of Grimbergen, die smaakte beter.
Wat de avond schaft, weet ik nog niet, misschien zoeken we een restaurantje op of koken we zelf, we zien wel. Ik heb wel nog een film op het menu staan voor later op de avond. Hopelijk wordt die even stil als de vorige nacht.
Morgen trekken we naar Caen, de hoofdstad van de Calvados. Ik zou er graag het museum van de vrede bezoeken.
Maandag 18 april
We zijn deze morgen eerst inkopen wezen doen in de Carrefour die vlakbij lag. Bleek dat dit toch de camperplaats was uit de boekjes. Alleen is de Champion blijkbaar in handen van Carrefour over gegaan. We kochten er enkel flessen wijn, croissants, rozijnenbroodjes en yoghurt. Op de terugweg merkten we dat er nog twee motorhomes bijgekomen waren. Na het lekkere ontbijt heb ik de tank gevuld en het toilet geleegd bij de sanitaire zuil. Jammer genoeg bleek de inhoud van onze doos niet vlug genoeg te kunnen weglopen, zodat deze overstroomde. Tijd om vlug op te hoepelen richting Caen, waar we het Memorial wilden bezoeken. Er was een speciale camperparking voorzien. Alleen stonden er slechts twee motorhomes en de rest van de plaatsen waren ingenomen door auto's, terwijl er even verderop een immense parking was voor auto's, waar wij met onze motorhome door een barriere niet bij konden. We konden dus een ander plekje zoeken dat we een kilometer verder vonden.
De Memorial wil de Tweede Wereldoorlog duiden in al zijn facetten, alsook de gevolgen ervan, zoals de koude oorlog. Het is een gigantische tentoonstelling met foto's, verklarende teksten, film en voorwerpen uit die tijd. De toegangsprijs is niet mis: € 18,5 of €16 met korting. Ik kon gelukkig van het kortingstarief genieten. Er is een zaal gewijd aan de periode die de Tweede Wereldoorlog vooraf ging, het opkomend nazisme, de jodenvervolging, de uitroeiingskampen, de bevrijding, D-Day, ... teveel om op te noemen. Allemaal heel interessant, maar na vier uren, heb je er wel genoeg van. Bij regenweer kan je hier makkelijk een hele dag vullen, maar de zon lokte ons terug naar buiten om Caen te bezoeken.
Het idee om dit per fiets te doen, leek ons na de eerste kilometer niet zo interessant. We zagen onze motorhome opnieuw in de hoogte staan, terwijl wij niet goed wisten of we op een autosnelweg fietsten of niet. We hebben toen de fietsen terug op het fietsenrek geïnstalleerd en zijn met de motorhome Caen binnen getrokken. Jammer genoeg was er nergens binnen de stad een parkeerplaatsje te vinden, zodat we aan de rand onze fietsen terug van stal haalden om het centrum te bereiken. Caen is een universiteitsstad en dat merk je. De terrasjes zaten bij dit vroege zomerweer overvol. De voornaamste gebouwen waren snel bezocht, zoals het Abbaye aux Dames en aan de andere kant van de stad, het Abbaye aux Hommes, waar nu het stadhuis van Caen is gevestigd.
In onze campergids was een plaats beschreven op de parking Cora van Rots, maar we vonden dit weinig romantisch. In de gids van France Passion vonden we echter wat verder een boerderij van cider en aanverwante appeldranken. Hier hebben we onze stek gevonden, na eerst een proeverij te hebben doorstaan en een krat cider en een fles pommereau te hebben gekocht. We staan nu heerlijk op de boomgaard bij een heerlijke avondzon. We hebben onze tafel en stoelen buiten gezet en 't vrouwtje heeft een heerlijk avondmaal bereid. Smakelijk.
Dinsdag 19 april
We werden deze morgen wakker met zicht op een prentkaart die je iedereen zou willen toesturen. Vandaag stond la Route des Moulins geprogrammeerd, een must volgens de ANWB-gids die we meehadden van de bib. Deze route van 35 km kan je met de wagen doen, maar wij verkozen de fiets, het middel bij uitstek om volledig in een streek ondergedompeld te worden. De start van de route was in Creully, een dorp met een charmant kasteel met bijhorend park. Bij de kerk van St-Martin vonden we een crêperie: daar zouden we na afloop van onze fietstocht een hartige pannenkoek eten.
De fietstocht was niet altijd over een vlak parcour, maar overdreven heuvelachtig is het niet. De beklimmingen zijn mooi te doen en nooit te lang. La route des Moulins brengt je langs drie watermolens, maar het waterrad van deze molens was verdwenen. Onze toeristische gids had groot gelijk, het is een prachtige route met mooie natuur, oude kerken, bevallige kastelen en mooie vergezichten.
We waren terug rond 14u maar de crêperie sloot net zijn deuren, jammer. Gelukkig was de plaatselijke bakkerij wel nog open, we kochten er twee speciale baguettes. Neem daarbij de kaas die lag te stinken in de motorhome. Overvloei dit alles met een fles cider die we gisteren gekocht hadden en je begrijpt dat dit alles weer niet goed was voor mijn cholesterol. Dit middagmaal verorberderen op onze laatste camperplaats van deze reis, in Colleville-Montgomery. Na een klein dutje sprongen we opnieuw de fiets op richting plage en iets verder Quistreham. Deze badplaats had niet veel te bieden. Mijn schat haar voorband bleek lek te lopen zodat ik nog een bandje gevulcaniseerd heb.
Om 18u30 waren we terug op onze camperplaats die nu vol staat met tien motorhomes. Zoals mijn vriend altijd zegt: zorg dat je jouw plaats gevonden hebt voor 17u. We genieten nu van een lekkere pommeau: een mengeling van appelsap en Calvados. Onze plannen om nog eens uit te eten lieten we varen, omdat we waarschijnlijk voor de laatste keer in onze motorhome wilden maaltijden.
Morgen proberen we in de voormiddag nog een uitstapje mee te pikken om vanaf de middag huiswaarts te keren. 't Is mooi geweest, we hebben er enorm van genoten, het weer deed zeker een stevige duid in het zakje om er een geslaagde uitstap van te maken, maar Normandië is prachtig en heel gevarieerd, zowel in natuur als woningbouw, binnen de kleine straal die we hebben bezocht.
Woensdag 20 april
Snif, we zijn terug thuis. Tussen 12u en 14u15 hebben we nog snel Rouen meegepikt, een stad waar we zeker nog eens terug keren, want hij beviel ons enorm. Met het zomerweer waanden we ons echt in het zuiden. De kathedraal heeft de hoogste spits van Frankrijk. Toen we terug keerden vonden we nog een leuk restaurantje waar we buiten een heerlijke gallet of gevulde pannenkoek hebben gegeten, uiteraard met een fles cider. Onze motorhome stond bij de terugkomst lekker in de schaduw langs de kade aan de Seine.
De verdere terugreis was mooi, maar het schoot niet op. Ofwel waren er wegenwerken, ik heb verschillende tractoren achter me proberen te krijgen, die het verkeer ophielden. Rond 18u30 kon ik de remmen dichttrekken op mijn oprit.
Dit was normaal gezien de laatste uitstap met oes-nest 1. We hebben er het voorbije jaar heel veel plezier aan beleefd. Zoveel zelfs, dat we graag investeren in wat meer comfort in de vorm van ruimte.
Klik op de foto voor
het fotoalbum
Geen opmerkingen:
Een reactie posten